آموزش خودرو

سیستم سوخت و انژکتور خودرو

سیستم پاشش سوخت خودرو از کلیدی ترین اجزای سیستم سوخت رسانی در خودروهای امروزی است.

در هر پیشرانه ای احتراق داخلی مخلوطی از سوخت و هوا با ورود به محفظه احتراق و مشتعل شدن سبب تولید قدرت می شود. برای دستیابی به بالاترین بازده پیشرانه   فرآیند احتراق باید به صورت کامل انجام شود. اگرچه این امر در کلام ساده به‌ نظر  می‌ رسد ، اما حقیقت این است که عوامل مختلفی در تحقق این هدف تأثیر گذارند.  یکی از عمده‌ ترین  آن‌ ها نسبت دقیق سوخت به هوا است که از طریق کنترل میزان سوخت ورودی به محفظه ی احتراق کنترل می‌ شود . اگر نسبت سوخت از مقدار مشخصی بیش‌ تر باشد، به دلیل کمبود اکسیژن همه‌ ی سوخت فرصت اشتعال نمی‌ یابد ، در نتیجه خودرو به‌ سختی  استارت  می‌ خورد و در اصطلاح خفه  می‌ کند. از سوی دیگر در صورتی که نسبت سوخت از مقدار معینی کم‌ تر باشد، باز هم خودرو روشن نمی  شود. در هر دو حالت علاوه بر کاهش چشمگیر بازدهی پیشرانه  ، به دلیل احتراق ناقص گازهای آلاینده‌ ی  زیادی به هوا وارد می‌ شود. به همین دلیل کنترل دقیق نسبت سوخت به هوا امری حیاتی و مهم در جهت افزایش بازدهی پیشرانه و حفظ محیط‌ زیست است.

نتیجه تصویری برای عکس انژکتور

در گذشته پیشرانه‌ های  کاربراتوری  مشکلات زیادی برای کنترل نسبت سوخت به هوا داشتند. معضل اصلی این بود که پیشرانه‌ های  مجهز به یک کاربراتور  قادر به سوخت‌ رسانی  برابر در سیلندر ها  نبودند و اغلب دورترین سیلندر  نسبت به کاربراتور  سوخت کم‌تری  نسبت به سیلندرهای  نزدیک‌تر دریافت می‌کرد که این امر موجب کاهش راندمان و افزایش آلایندگی می‌شد. برای حل این مشکل مهندسان رفته‌رفته پیشرانه‌های مجهز به دو کاربراتور را طراحی کردند که می‌توانست تا حدودی مشکلات گذشته را حل نماید، اما مشکل جدید هماهنگ‌سازی این اجزا با یکدیگر و مصرف سوخت بالا بود که در نتیجه پیچیدگی و آلایندگی این پیشرانه‌ها را افزایش می‌داد. این مشکلات طی سال‌ها سبب شد که مهندسان به فکر طراحی مکانیزم‌های  با راندمان  بالا جهت کنترل میزان دقیق سوخت بیفتند  و درست در این زمان سیستم پاشش  سوخت/انژکتور  متولد شد.

به‌طور خلاصه سیستم پاشش سوخت/انژکتور نازلی است که سبب می‌شود مقدار دقیق و معینی از سوخت به‌صورت غبار، پودر یا اتمی در آمده و داخل محفظه‌ی  احتراق پاشیده شود. برای این منظور، پردازشگر  (ECU) و حسگرهای  پیچیده و متعددی مورد نیاز است که از طریق آن‌ها  بتوان میزان دقیق سوخت مورد نیاز را اندازه‌گیری  کرد. حسگرهای  تعبیه شده در این سیستم تمامی پارامترهای لازم جهت تعیین میزان دقیق سوخت مورد نیاز را با توجه به شرایط رانندگی به واحد پردازنده ارسال می‌کنند،  سپس پردازشگر  با ارسال پالس الکتریکی به واحد کنترل کننده‌ی  میزان سوخت، مقدار دقیق سوخت مورد نیاز پیشرانه  را تنظیم می‌کند .

تاریخچه:

برای دهه‌ها سیستم‌های کاربراتوری استفاده‌ی گسترده‌ای در صنعت خودروسازی داشتند تا اینکه آلودگی هوا و کنترل نسبت سوخت به هوا به دغدغه‌ای برای خودروسازان و حامیان محیط‌زیست بدل شد. تاریخچه‌ی استفاده از سیستم پاشش سوخت به اوایل قرن بیستم میلادی باز می‌گردد. در سال ۱۹۰۲ میلادی از این سیستم تنها در پیشرانه‌ی هواپیماها استفاده می‌شد. در این سال یک خلبان فرانسوی به نام لئون لواواسور نسخه‌ای آزمایشی از این سیستم را در پیشرانه‌ی هشت سیلندر آنتونت هواپیمای خود استفاده کرد که به‌طور اتفاقی بعدها به اولین پیشرانه‌ی هشت سیلندر مورد استفاده در یک وسیله‌ی نقلیه در طول تاریخ بدل شد. با آغاز جنگ‌های جهانی اول و دوم استفاده از این سیستم در هواپیماها ادامه یافت و کم‌کم استفاده از آن عادی شد. ۲۳ سال بعد از لواواسور یک مهندس و مخترع سوئدی به نام یوناس هسلمن نسخه‌ای اولیه از سیستم پاشش سوخت مستقیم را در پیشرانه‌ی بنزینی خود استفاده کرد که سبب می‌شد در آخرین لحظه‌ی مرحله‌ی تراکم سوخت به درون محفظه‌ی احتراق تزریق شود.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

10 − دو =

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن